Wat krijg je als je een bevlogen organisatieadviseur, een muzikaal nest en een dorp vol culturele eilandjes bij elkaar zet? Juist: Anne. En Warmond mag zich gelukkig prijzen dat zij zo’n dertien, veertien jaar geleden neerstreek in het dorp – want sindsdien waait er een frisse, goed georganiseerde wind door Theater Het Trefpunt.
Toen Anne in Warmond kwam wonen, werd ze al snel gevraagd “iets” te doen voor het plaatselijke Theater. Dat “iets” bleek het voorzitterschap van het bestuur. Het kon minder zou een Groninger zeggen. Theater Het Trefpunt verkeerde destijds in wat zij zelf diplomatiek een “minder florissante staat” noemt. Er was werk aan de winkel. Inmiddels is het weer letterlijk en figuurlijk het middelpunt van het dorp: goedbezocht, levendig en stevig op de kaart gezet. Orde op zaken stellen? Anne kan dat. Met glimlach, maar zonder aarzeling.
Wie haar spreekt, hoort al snel een sleutelwoord: verbinding. Warmond barst van de initiatieven en vele verenigingen maar soms zijn het wel eigen eilandjes. Niet als het aan Anne ligt. Als spil in een netwerk brengt ze mensen bij elkaar. Bruggenbouwer dus.
Dat netwerk komt niet uit de lucht vallen. In Leiden werkte ze onder meer bij de Leidse Schouwburg en de Stadsgehoorzaal en begeleidde ze organisaties in de culturele sector bij verzelfstandigingen en fusies. Daar leer je mensen kennen. En onthouden. In Warmond plukt het dorp daar nu de vruchten van. Keerzijde: wie veel mensen kent, wordt zelf ook vaak gebeld. Vraag maar aan haar telefoon.
Dat Anne zich vanaf het eerste uur inzette voor de viering van 400 jaar Jan Steen, is geen verrassing. Wat haar aanspreekt in zijn werk? Het narratieve. In elk schilderij mag je je eigen verhaal ontdekken. Misschien bedoelde Steen het anders – maar dat maakt niet uit. Kunst leeft bij de gratie van interpretatie.
Het schilderij waarmee Anne zich het meest verbonden voelt? Het familieconcert. Voor haar een feest van herkenning. Anne groeide op in een huis waar gezongen en gemusiceerd werd alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Pa in een band en iedereen een instrument. Piano, saxofoon, jarenlang zingen van de Matthäus Passion— van Bach.
Bij Anne draait het niet om de solo, maar om de harmonie. En die hoor je. Daar gaat ze voor.
