“Het begon allemaal met financiële zorgen bij Theater Het Trefpunt in Warmond. Iemand moest meedenken, adviseren, en voor ik het wist werd ik erin getrokken. Dat overkomt me overigens wel vaker,” zegt Arjo van Trigt droogjes. “Ook bij de voetbalvereniging. En bij andere clubs trouwens. Blijkbaar zien mensen mij als iemand die als vrijwilliger een steentje kan bijdragen.”
Via Warmondse contacten kwam Jan Steen op zijn pad. Aanvankelijk kende hij de schilder vooral van de beroemde uitdrukking een huishouden van Jan Steen. Arjo glimlacht: “Wat grappig is, want dat schilderij bestaat helemaal niet. Er zijn er heel veel die die chaos laten zien, maar dé versie is er niet.” Met andere woorden: de reputatie was hem vooruitgesneld — iets wat Arjo zelf inmiddels ook een beetje begint te overkomen.
Zelf heeft hij een zwak voor een heel ander werk: Het oestereetstertje. Niet alleen vanwege de verfijnde details, maar ook vanwege wat oesters voor hem betekenen. “Oesters zijn voor mij feest. Een mooi begin van een maaltijd, met een goed glas wijn. Niet voor niets noemden ze mij ooit de Bourgondische protestant.” Een bijna theologische tegenstelling, maar wel één waar hij zichtbaar plezier aan beleeft.
Die Bourgondische inslag past misschien verrassend goed bij Jan Steen. Want hoewel diens schilderijen vaak een licht moraliserende ondertoon hebben, ziet Arjo er vooral iets anders in terug. “Het ontmoeten van mensen, het genieten van het leven. Dat spreekt me aan. Hij bleef ook niet vastzitten. Hij probeerde nieuwe dingen, verhuisde, veranderde. Daar kunnen we nog wat van leren.” Stilstand is tenslotte zelden goed voor organisaties en ondernemingen— of voor het leven.
Als bestuurslid van de Stichting Jan Steen in Holland kijkt Arjo vooral uit naar de onthulling van een nieuw werk en de opening van de Jan Steen Experience. “Het voelt een beetje als goud winnen op de Olympische Spelen,” zegt hij lachend. “Zoveel mensen hebben eraan gewerkt. Dan moet je dat ook vieren.” En vieren, dat kan hij wel overlaten aan een schilder die als geen ander wist hoe je het leven moest afbeelden.
Want uiteindelijk gaat het daar om. Niet alleen om schilderijen of geschiedenis, maar om mensen. Ontmoeten, samenwerken, en af en toe — geheel in de geest van Jan Steen én Arjo — samen het glas heffen. Bij voorkeur met iets feestelijks. Bijvoorbeeld oesters.
