Hans is geen burgemeester. Officieel dan. Maar wie op zaterdagochtend een rondje door Warmond maakt, weet beter. In zijn Albert Heijn worden meer handen geschud dan een gemiddelde receptie. Daar wordt gezellig gekletst, nieuws gedeeld en – tussen de schappen door – het dorp een beetje bestuurd.
Zijn liefde voor Jan Steen begon in 2008, bij de onthulling van de bronzen buste voor zijn winkel. Waar anderen een kunstwerk zagen, zag Hans kansen. Spaaracties, boekjes, stickers, een levensgrote reproductie van “Zo de ouden zongen, piepen de jongen” – alles om Jan Steen Warmond in te trekken. Niet vanuit een kunstzinnige roeping (“die heb ik niet”), maar vanuit commercieel instinct. En toch gebeurde er iets anders: Jan Steen werd niet alleen een actie, maar een gezamenlijke ambitie.
Want wat gebeurde? Hij bracht de verschillende clubjes en verenigingen van het dorp bijeen in Het Wapen van Warmond. En dat vraagt moed. Iedereen die het dorp een beetje kent, weet dat niet alle lijntjes vanzelf warmlopen. Toch zette Hans ze aan één tafel. Met één gedachte: Jan Steen zit overal in verweven. In kunst, in geschiedenis, in horeca, in verhalen, in het straatbeeld. Als we daar samen iets van maken, wordt het groter dan een losse actie. Dan wordt het van ons allemaal.
Uit die bijeenkomsten ontstond het idee om reproducties van schilderijen in het dorp op te hangen, elk met een inhoudelijke link naar de plek waar het werk hangt. Zo werd Warmond zelf een openluchtmuseum – geen losse plaatjes, maar een doorlopend verhaal. En ergens in dat grotere denken past ook zijn uitgesproken ambitie: stel je voor dat op de A44 bij de afslag niet alleen Warmond staat, maar daarachter: Jan Steen Dorp. Niet uit grootheidswaan, maar uit trots. Omdat identiteit zichtbaar mag zijn.
In het verhaal van Jan Steen speelt de Oude Toren voor hem een bijzondere rol. Op meerdere schilderijen duikt hij op. En voor Hans is dat geen toeval. Hij voelt zich, net als Jan Steen, met die toren verbonden. Hij kent de geschiedenis en is zelf onderdeel van die geschiedenis. Hans is een nazaat van één van de mannen die in 1813 de Nederlandse vlag vanaf de toren uitstaken om de komst van de latere Willem I der Nederlanden te markeren – het begin van het koninkrijk zoals wij dat nu kennen. Tweehonderd jaar later beklom hij zelf diezelfde toren en stak opnieuw de vlag uit. Geen symbolischer gebaar denkbaar.
Voor Hans staat de toren voor continuïteit: generaties die elkaar opvolgen, maar het dorp overeind houden. Hij is Warmonder in alles. Zijn hart klopt niet alleen voor zijn supermarkt, maar voor het geheel: voorzieningen, verenigingen, leefbaarheid. Misschien is hij geen burgemeester op papier. Maar wie goed kijkt, ziet het kloppende hart van Warmond.
